کـشتـی بی مــسافـری بـودم
وســط مـــوج هــای تـنـهـایــی
تو مرا سمت خویش میخواندی
مـثـل فـانـوس هـای دریـایــی.
.
.
.
کشتی بی مسافری هستم!
پ.ن:
وقتی انسانی میتواند آنقدر قدرتمند باشد که دو سال را تبدیل به یک
ساعت کند من چگونه نمیتوانم این یک ساعت را تبدیل به هیچ کنم؟
توي رگهام خون نمي چرخيد
تپش قلب گر چه روتين بود
من تمناي مرگِ آني و... درد
تيغه ي كند يك گيـوتين بود
پرش شـيـر و حلقه ي آتش
من و رفتن به سوي نابودي
كف زدنـهاي شادمـانه ي تو
تو كه يك روز عاشقم بودي.
آتــش از بـيـن مي برد يا نه؟
-تو و من - يك قطار –راه آهن-:
خاطراتي كه نم كشـيدند از
زنـدگي در كنار گريه ي من.
روي بندي كه مثل يخ ليز است
رقص من باز شــعـله ميگيرد
روي بندي كه ..
- آخ ...
- نــه! افـتـاد
و صداي تو : "نه! نمي ميرد"!
ارتـفـاع از تـنـم كـه رد مي شد
به هوس هاي تازه ايي خوردم:
يك جسد، دست تو و صورت من.
بـر خـلاف تـصـوِِرت ، مـُردم.
روح يـك بـنـد بـاز در پـــــرواز.
چـشـمهاي تــو مــرا مي ديـــد.
زنده بودم؟ نه! مرده بودم ؟ نه!
توي رگـهـام خــون نمي چرخيد
پ ن:
من وقتي از تو نقل قول ميكنم به كجا وصل ميشم؟به كجاي فكر كردن هات،دلتنگي هات،ياد گرفتن هات؟
پر ســيمـرغ تــوي دسـتـش بود
آب دريــا كـه قـــورت ميـدادش.
لحظه ي مرگ هم به جاي"كمك"
داد مـيـزد كه " آ...آ آ...آتــش ".
پ ن:
تفريح ما دور هم جمع شدن و خنديدن نيست.
تفريح ما به كوه و پارك رفتن نيست.
تفريح ما رقصيدن و نوشيدن هم نيست
اينها "خيالات" ماست.
تفريح ما فيلم خوب ديدن نيست.
تفريح ما بحث هاي داغ كردن نيست.
تفريح ما شعر خواندن نيست.
اينها "مشغله هاي" ماست.
تفريح ما خيره شدن به يكديگر هم نيست
چرا كه اين "گناه" ماست.
تفريح ما تنها آن لحظه است
كه ساعت زنگدار را خاموش ميكنيم
و كابوسي را پي ميگيريم
كه ظهر براي هم تعريفش خواهيم كرد.
دوباره دسـت قـلـم را بـه دسـت مــن دادی
بــه واژه هـــای غــریـبــانـه ام وطــــن دادی
و شـعـر شـهـر قـشنگی ست بین بـادیه ها
چه شهر پر طپشی خوش به حال قافیه ها!
دوباره صفحه ی چـشـمـت شـبـیه سجاده
و عکس من - زنی عـابد- که رویــش افتاده
دعـا٬دعــا و دعــا و دعـــا٬دعـــــا و دعـــــــا
که پـا بـه پـای گــنـاهـان مــن بــیــا و بــیــا
دوباره ثـــانـــیـــه هـایـی فـرا تـر از سـاعت
صدای ریــــزش صــدها سـلامِ بی حـالــت
دوباره دور تــنــم بــوی عــشــق می پیچد
صدای هق هق من توی عشق می پیچد
واِهدناالصٍرا وُ [سه نقطه تـا] ولاالضّــالـین
و جاده های خـدا سـوی عشــق میپیچد.
سالها...
سالها...
چون نقطه ايي بي جنبش
بر صفحه ي دريا!
يا طوفان!
يا ساحل!
عجّل!
عجّل!
عجّل!
ما حـاجـتـمان لـنـگِ يـك آمـيـنِ شـما
گـوش دلـمـان سـوي فـرامـــيـن شـما
ما دارو ندارمان فقط يك سـيب اسـت
آن هم كمكِ سفره ي هفت سيـن شـما
نـقـش هایی را که گفتی خوب اجرا میکننـد
دوری از تــو گرچـه دنـیای مرا پر کرده اســت
دردســر ها واردنـــد و بــاز جــا وا مـــیـکـنـند
- روز دیدار از کدامین فصل سر خواهد رسید؟
بـاز هـم تـقـویـم هــا امــروز و فــردا مـیکنـند.
آی دریــا ! از چـه مـیـتـرسـی؟ بـبـلعـم زودتر!
مــردهـای شـعـر مــن تـنـها تــمـاشــا میکنند.
* * *
شاد بودم میروم دیگر نه تو نه هیچــ ... حیف!
مـردگان هـم زود با هـم انــس پـیـدا مـیکنند.
سنجاقٍ سرم سرخ ، سِت ِ چشمانم
تو زل زده ايي به ماكتِ چشمانم
يك قطره ي اشك موج مي اندازد
بر ساحل سرد و ساكت چشمانم.
امشب شب بي ستاره در چشمانش
نـمنـاكي ابــرِ پــاره در چشمانش
اي عشق چراغ راه را روشن كن !
من گـم شده ام دوباره در چشمانش
صد دست گدايي درختان خشكيد
يك پـول سياه هم نشد برف سپيد
اي بـاد بـيا به قـلــعه ي ابر بـتاز!
زنداني ابـرهـاست بانو خـورشـيد.
مانند پـنـجـره هـايـي كه زل زده انــد
پـرتابِ سـنـگ بـازي چـنـد بـچه را...
من زل زدم به حادثه ايي زير كفش هات
وقتي كه تو قدم به قدم طـول كوچه را...
رفـتي ، بريـدي از دل من تا حَرَس شوم
باشـد! بـبـُّر عزيز ! ولـي ريـشه را چرا؟
در قـحـطي صـداي تو هـي دوره ميكنم
در ذهنِ كنـد خاطره هايم هـرآنچه را...
مانديم منتظر من و اين شيشه ي جديد
پـرتاب سـنـگ بـازي چـنـد بـچه را...
چلچله ها از بالای سرم کوچ کردند.
یادم آمد دی ماهی ام
ماه ِسخاوت آسمان٬
خسّت زمین.
رفتم و ته صف یاکریم ها نشستم٬
شمردم از اول:
دو٬ چهـــــار٬ شیـــــــــش ٬ هــــــشت...نُه.
یادم آمد جفت آسمانی ام را در رحم جا گذاشته بودم
و مشت زمین گرد مانده بود.
دلم هوای چلچله ها را کرد.
دسته.
نه جفت ٬نه تک!
دسته.
پــر از صَـداي صـدايم اگـر چـه خـامــوشـــم
صداي گريه ي اين جاده هاسـت در گـوشـــم
صـداي زيـر همين جـاده هـا كه گـم شـده انـد
بـه زيـر پـاي مـن و خـانـه ايي كه بـر دوشــم ...
چـــه ؟ زادٍ ســفــر؟ نـــه ! مــن ســبـكـبـارم .
خـيـال مي خـورم از اشـك چــشـم مـي نـوشـم
چـه سـخـت شـد رسـيدن بـه تـو مجاورِ دور!
چه سخت مي شوي عاشق! چه سخت ميكوشم!
* * *
خـيال خـام بــود و دلـم درد مـيـكنـد. حــالا
رسـيـده ام .
نه!
كـسـي نـيـسـت زيـر تـنـپوشم.
پل صراط از دل من است تا گوش هاي تو.
و بي شفاعتِ چشمهات ...
آه!
ريزشِ
كلمات
در
دره ي
سكوت!
بر شانه ام
ـ سمت راست-
بـالـي شـكـسـتـه اســت
بـرشانه ي چپم انگار كوهي نشسته است
كـجاست جـاي رسـيدن؟ مرا بـسـوزانـيـد.
حالم شـبيهِ "مـسافرِ" سهراب ،خسته است.
... اين منم ، مادر!
كودكِ جواني ات
جوانِ پيري ات
آرزوم : روشنّيِ زندگاني ات.
ميترسم.
از آدمهايي كه تبديل ميشوند به خاطره
خاطره هايي كه به سايه
سايه هايي كه به هيچ!
